Ik had Taranartos ooit begonnen vanuit mijn filosofische strekking, OBOD, Order of Bards, Ovates and Druids. Daar heb ik kennis gemaakt met het Welsche mythologische verhalen, en als leiddraad had ik Taliesin. Ik begon deze legendarische figuur op te zoeken, eerst vanuit de legende en dan nog vanuit het historisch aspect. Tot mijn grote verbazing, ik had Taranartos net opgestart, kwam ik op een tekst de Kanu Y medd, het lied der mede.
Dat was natuurlijk voor mij HET waauuww effect die ik mocht ervaren. Zoals al werd verteld hoe Taranartos werd ontstaan, is het ook nog eens prachtig om de elementen hierin te zien samenvloeien.
Ik had al eens een kroniek geschreven over het lied der mede, maar hier ga ik er , met hulp, wat dieper op in.
Op het laatste van deze kroniek zal je ook nog eens de tekst zien op zijn geheel.
Laat het binnenstromen, luister eens in jezelf wat deze tekst met je doet.
Zonder gedraal, wil ik je toch verder uitnodigen om deze uitgediepte kroniek te lezen.
In een tijd waarin woorden nog macht droegen en herinnering belangrijker was dan schrift, weerklonk de stem van Taliesin. Niet als een zachte fluistering, maar als een lofzang die goden, heersers en mensen verbond door drank, ritueel en eer. Zijn woorden werden geboren in een wereld rond het jaar 550 na Christus, een tijdperk dat later de vroege of zogenoemde “donkere” middeleeuwen zou worden genoemd. Donker niet door gebrek aan cultuur, maar door het ontbreken van geschreven bronnen. Wat bleef, werd gedragen door barden.
Taliesin sprak:
I WILL adore the Ruler, chief of every place,
Him, that supports the heaven: Lord of everything.
Him, that made the water for every one good,
Him, that made every gift, and prospers it.
Deze opening is geen poëzie omwille van schoonheid alleen, maar een kosmische ordening. De wereld wordt benoemd, de schepper erkend, en alles wat volgt — ook mede — krijgt zijn plaats binnen een goddelijke samenhang. In Taliesins wereld is drank geen losstaand genotsmiddel, maar een geschenk dat voortkomt uit orde, arbeid en zegen.
May Maelgwn of Mona be affected with mead, and affect us,
From the foaming mead-horns, with the choicest pure liquor,
Which the bees collect, and do not enjoy.
Hier verschijnt mede expliciet als verbinder van heerser en gemeenschap. De honing, verzameld door bijen die zelf geen deel hebben aan het genot, wordt omgevormd tot een drank die gezag, feest en loyaliteit ondersteunt. Mede is hier politiek, sociaal en sacraal tegelijk. De schuimende hoorns verwijzen naar rituelen waarin drank werd gedeeld om verbondenheid te bevestigen.
Mead distilled sparkling, its praise is everywhere.
Deze enkele zin verraadt hoe diepgeworteld mede was in de samenleving. Het was geen nicheproduct, maar een centrale drank van prestige en ceremonie. In een tijd zonder wijnhandel op grote schaal en vóór de opkomst van biercultuur zoals we die later kennen, was mede het vloeibare goud van Noordwest-Europa.
The multitude of creatures which the earth nourishes,
God made for man to enrich him.
Some fierce, some mute, he enjoys them.
Some wild, some tame, the Lord makes them.
Taliesin plaatst de mens opnieuw niet boven, maar binnen de schepping. Alles heeft functie en waarde. Mede past hierin als product van samenwerking tussen mens, natuur en tijd. Honing vereist seizoenen, geduld en kennis. Gisting vraagt vertrouwen. Niets is haastig.
Their coverings become clothing.
For food, for drink, till doom they will continue.
Tot het einde der tijden, zegt hij. Een wereldbeeld waarin cycli vanzelfsprekend zijn. Mede is geen trend, maar een constante.
I will implore the Ruler, sovereign of the country of peace,
To liberate Elphin from banishment.
The man who gave me wine and ale and mead.
Hier wordt duidelijk waarom mede zo vaak voorkomt in lofzangen: wie drank schenkt, schenkt eer, bescherming en overvloed. Elphin, de edelman die Taliesin ondersteunde, wordt geprezen niet om oorlog, maar om gastvrijheid. Mede is hier een teken van beschaving.
And the great princely steeds, beautiful their appearance,
May he yet give me bounty to the end.
De overvloed van drank staat naast paarden, feesten en geschenken. Alles hoort bij hetzelfde wereldbeeld: eer wordt gedeeld, rijkdom circuleert.
By the will of God, he will give in honour,
Five five-hundred festivals in the way of peace.
Vijf maal vijfhonderd feesten — geen letterlijke telling, maar een mythische maat voor oneindige overvloed. Feesten zijn hier momenten van orde, niet van chaos. Mede vloeit wanneer vrede heerst.
Elphinian knight of mead, late be thy time of rest.
De afsluiting is zegenend. De ridder van de mede. Een titel die vandaag bijna vergeten is, maar toen een rol aanduidde: hoeder van gastvrijheid, ceremonie en gemeenschap.
Taliesin zelf was meer dan een dichter. Hij was bard, geheugen, chroniqueur en moreel kompas. Hij leefde in een post-Romeins Brittannië, waar oude Keltische tradities samensmolten met een opkomend christelijk wereldbeeld. Zijn naam, “stralend voorhoofd”, verwijst naar inspiratie en inzicht — niet geleerd uit boeken, maar ontvangen door ervaring en observatie.
De teksten die aan Taliesin worden toegeschreven, werden eeuwenlang mondeling overgeleverd voordat ze werden vastgelegd in manuscripten zoals The Book of Taliesin. Hoewel latere generaties hem mythologiseerden, blijft de historische kern overeind: een man die leefde in een tijd van overgang, en die via woorden en mede orde gaf aan verandering.
Deze kroniek is geen nostalgie. Ze herinnert ons eraan dat mede altijd meer was dan drank. Het was een sociaal bindmiddel, een teken van vrede, een ritueel object en een verhaal in vloeibare vorm. Wie vandaag mede drinkt, deelt — bewust of onbewust — in een traditie die teruggaat tot Taliesin en verder.
En zolang honing wordt verzameld, water wordt gezegend en tijd wordt gerespecteerd, zal mede blijven spreken.
Bij kruik en vuur,
Kristof,
Bezieler van Taranartos.
Kanu y Med (Song of Mead)
I WILL adore the Ruler, chief of every place,
Him, that supports the heaven: Lord of everything.
Him, that made the water for every one good,
Him, that made every gift, and prospers it.
May Maelgwn of Mona be affected with mead, and affect us,
From the foaming mead-horns, with the choicest pure liquor,
Which the bees collect, and do not enjoy.
Mead distilled sparkling, its praise is everywhere.
The multitude of creatures which the earth nourishes,
God made for man to enrich him.
Some fierce, some mute, he enjoys them.
Some wild, some tame, the Lord makes them.
Their coverings become clothing.
For food, for drink, till doom they will continue.
I will implore the Ruler, sovereign of the country of peace,
To liberate Elphin from banishment.
The man who gave me wine and ale and mead.
And the great princely steeds, beautiful their appearance,
May he yet give me bounty to the end.
By the will of God, he will give in honour,
Five five-hundred festivals in the way of peace.
Elphinian knight of mead, late be thy time of rest.
Uit het boek van Taliesin XIX the mabinogion.
